Schudłem 63 kg i zmieniłem swoje życie. Rozmowa z Pawłem Nowakiewiczem (Wujek Paolo)

Ile razy mówiłaś sobie „od jutra”, a jutro znów przesuwało się o dzień? Czy można zmienić relację z jedzeniem tak, by odchudzanie nie oznaczało ciągłych wyrzeczeń? I co zrobić, gdy dawne próby kończyły się skrajną dietą, a potem efektem jojo? W najnowszym odcinku podcastu Well Be Stories gościem Alicji Sękowskiej jest Paweł Nowakiewicz, znany w sieci jako Wujek Paolo. To twórca internetowy i przedsiębiorca gastronomiczny, który publicznie pokazuje swoją przemianę: z wagi 153 kg zszedł o 63 kilogramy, zmieniając nie tylko sylwetkę, ale i styl życia.

O czym jest podcast?

Rozmowa Alicji i Wujka Paolo to szczera, momentami bardzo osobista opowieść o drodze od otyłości do lepszego zdrowia i samopoczucia. Paweł nie buduje legendy o błyskawicznym sukcesie. Mówi o latach nieudanych prób, o wstydzie, o strachu przed chorobami i o tym, co ostatecznie pozwoliło mu ruszyć z miejsca: o rozmowie ze specjalistą, który potraktował go jak człowieka, a nie jak „przypadek do naprawienia”.

W rozmowie pojawiają się wątki ważne dla każdego, kto chce schudnąć i zastanawia się, jak zacząć, jak wytrwać i jak utrzymać efekty na dłużej. Gość opowiada o domu rodzinnym, pracy w gastronomii, pierwszych dietach i powrotach do dawnej wagi, a także o tym, jak dziś patrzy na jedzenie. To rozmowa o jednostkowym doświadczeniu, więc warto ją czytać jako historię jednej osoby, nie jako gotową instrukcję odchudzania.

Skąd się bierze trudna relacja z jedzeniem?

Nawyki żywieniowe zwykle kształtują się w domu, często zupełnie nieświadomie. Nikt nie planuje, że dziecko zacznie traktować jedzenie jako nagrodę, ukojenie czy sposób na przeżycie przyjemności. Paweł jako chłopiec był bardzo szczupły, a przełom przyszedł wraz z konkretnym wspomnieniem rodzinnej uroczystości. Wyniósł z tego przekonanie, że gdy jest jedzenie, trzeba jeść jak najwięcej, a w domu nikt nie rozmawiał z nim o tym, ile i czego warto jeść. Sam podkreśla, że nie szuka winnych, ale widzi, że zabrakło edukacji. Tak to ujął:

— U mnie to jest to trochę wina domu, gdzie nigdy nie było czegoś takiego jak jakieś takie zdrowe podejście do jedzenia. I to nie mówię, że rodzice dawali zły przykład, tylko po prostu nie zostało to zaprogramowane. A ja lubiłem jeść, tylko nikt tego nie przytemperował. Już na wczesnym etapie nie nauczył mnie, nie powiedział mi nic o kaloryce.

Jak niezdrowy styl życia prowadzi do tycia

W dzieciństwie i młodości Paweł trenował sporty walki. Kilka razy w tygodniu ćwiczył boks i krav magę, a aktywność fizyczna była wówczas naturalną częścią jego życia. Sam wspomina, że w tamtym czasie nie miał jeszcze takich problemów z wagą. Gdy po maturze zaczął pracować w gastronomii, sport zniknął na kilkanaście lat. Praca siedem dni w tygodniu, posiłki w lokalu, a po zmianie nocne wizyty w miejscach, które były jeszcze otwarte, stworzyły rytm, w którym jedzenie stało się głównym rytuałem dnia.

Pod względem skali Paweł nie owija w bawełnę: w najgorszym okresie, jak szacuje, jego dzienne spożycie sięgało od czterech do sześciu tysięcy kalorii, a na jedzenie na mieście wydawał miesięcznie około dziewięciu, a później nawet dziesięciu–jedenastu tysięcy złotych. Dochodziła do tego nieśmiałość: dla młodego mężczyzny samo wejście do nowego klubu sportowego było krępujące.

— Pracowałem codziennie, nie robiłem sobie praktycznie w ogóle wolnego. Mi to bardzo odpowiadało. Codziennie 7 dni w tygodniu odpoczywałem sobie po pracy, chodziłem w nocy gdzieś jadać do miejsc, które były czynne.

Dlaczego po bardzo restrykcyjnej diecie wraca efekt jojo?

Pierwsza poważna próba odchudzania przyszła, gdy Paweł miał około 22 lat — i przyniosła spektakularny spadek wagi o około 20 kilogramów. Miała jednak cenę: była skrajnie restrykcyjna, obejmowała m.in. kilkutygodniowe okresy jedzenia wyłącznie owoców, a gość dziś nazywa ją po prostu nierozsądną. Kiedy cel został osiągnięty, a w życiu pojawiła się nowa sytuacja osobista, wróciły dawne przyzwyczajenia i kilogramy. Ważny wniosek, który Paweł wyciąga z tego doświadczenia, dotyczy braku planu na to, co dzieje się po schudnięciu.

— One wróciły w kilka miesięcy. Bardzo źle, bo się przegłodziłem, jadłem bardzo mało, przyzwyczaiłem się do tego stanu, tego głodu. Uważałem, że to w ten sposób wygląda, tylko nie założyłem sobie tego, co będzie potem, jak już schudnę. W ogóle o tym nie myślałem.

Warto zaznaczyć, że tak drastyczne ograniczanie jedzenia nie jest drogą, którą gość poleca. Wszelkie zmiany w sposobie odżywiania najlepiej konsultować z lekarzem lub dietetykiem.

Jak wygląda błędne koło „zaczynam od jutra”?

Każdy, kto próbował zmienić nawyki, zna ten mechanizm. Rano silne postanowienie, wieczorem stres, odreagowanie jedzeniem i kolejne „dobra, zacznę jutro”. Paweł mówi, że jego motywacji wystarczało zwykle na dwa dni, a potem jedna trudniejsza sytuacja potrafiła zburzyć wszystko. Cykl powtarzał się przez kilka lat.

— Dwa, trzy, cztery dni, jakaś tam okazja. Oj dobra, to zacznę jutro. Dobra jeszcze dzisiaj, jeszcze tylko dzisiaj. To takie błędne koło. To trwało kilka lat. Ja bym z tego nie wyszedł samodzielnie, to jestem pewny.

Jedzenie może dawać przyjemność i jednocześnie niszczyć

Rozmowa dotyka wątku, który dla wielu osób jest najtrudniejszy: jedzenia jako sposobu na radzenie sobie z napięciem. Paweł opisuje, że żył z poczuciem, iż ciało go zawodzi, że grożą mu poważne choroby, a przez lata towarzyszyła mu stała, przytłumiona myśl, że „jest źle”. Objadanie dawało chwilową ulgę, po której wracało poczucie winy. Sam porównuje to uczucie do uzależnienia, zaznaczając, że mówi o własnych odczuciach.

— Właśnie to, jak się objadałem, mi to dawało takie szczęście. To mogę o tym normalnie powiedzieć. To było szczęście, satysfakcja, ulga — tak odczuwałem. Mija jakiś czas i znowu wiesz, to jedzenie jednocześnie cię niszczy, ale daje też tą taką ulgę chwilową.

Jak otyłość wpływa na codzienne życie?

Największą wartością tej rozmowy jest konkret. Paweł mówi o rzeczach, o których rzadko się opowiada: o bólu pleców, porannym zmęczeniu, wstydzie przed bliskimi, niedopasowanych ubraniach, o podróżach samolotem i wstydzie, który towarzyszył mu przy każdej kolejnej sytuacji. Wspomina wyjazd do parku rozrywki, gdzie nie mógł skorzystać z atrakcji, bo nie zmieścił się w zabezpieczeniach. Opowiada też, jak nauczył się maskować: luźnymi ubraniami, żartami, uśmiechem.

— Smutne to było wtedy, ale tam zakładałem maskę, uśmiechałem się, żartowałem, ale było mi strasznie przykro wtedy, że tak to wygląda.

Początki odchudzania są trudne

Paweł mówi otwarcie, że początek był najtrudniejszy: organizm i głowa musiały przyzwyczaić się do innych smaków, innych posiłków i rezygnacji z dotychczasowych przyjemności związanych z jedzeniem. Zwraca uwagę, że część potraw na początku wcale mu nie smakowała, a mimo to z czasem zaczął je lubić. To nie jest recepta dla każdego, ale uczciwy opis tego, jak wyglądał jego własny początek.

— Też to jest trudne, żeby nie było. Ten pierwszy miesiąc to jest hardcore, bo mózg wariuje. Nagle mu zabierasz te wszystkie przyjemności.

Co może być punktem zwrotnym w odchudzaniu?

Dla Pawła przełomem nie była kolejna dieta, tylko człowiek. Pierwsi dietetycy, z którymi się spotkał, dawali mu rozpiski, ale nie pytali, co dzieje się w jego głowie. Dopiero rozmowa z dietetykiem, który opiekował się jego babcią w ramach pakietu opieki domowej i którego polecała mama, zmieniła wszystko. Spotkanie miało miejsce w maju 2025 roku, a pełną zmianę gość rozpoczął 1 czerwca 2025 roku.

— Inne podejście, zupełnie, zupełnie inne podejście. Rozmowa luźna, koleżeńska. I tak mi zaczął jakby trochę w inny sposób uświadamiać. (…) Po prostu wziąłem, wywaliłem to do śmieci, bo już przed nim się głupio czułem. Wiem, że od tego dnia zaczęła się już taka metamorfoza.

Sposób na codzienną motywację

Paweł ma dwa codzienne przypominacze swojej drogi: tatuaż oraz pasek, który nosił, gdy ważył ponad 150 kilogramów. Pasek jest dla niego symbolem, nie karą. Dziurki dorabiane wkrętarką świadczą o tym, jak bardzo zmieniło się jego ciało. Zaznacza przy tym, że nie chodzi o obwinianie się, lecz o motywację i świadomość, jak łatwo przyzwyczaić się do dobrego.

— Noszę go codziennie i nie wymienię na nowy. Chyba nigdy. To nie chodzi o to, żeby winić się czy katować. To jest taka przypominajka, taki symbol dla mnie, gdzie byłem codziennie.

Co w odchudzaniu naprawdę działa, a co nie?

Paweł wyciąga z własnych błędów proste wnioski. Uważa, że największym nieporozumieniem było przekonanie, iż schudnąć można przez nieróbstwo i unikanie posiłków. Dziś wie, że kluczowe jest dobranie jedzenia do siebie, regularność i nauczenie się, jak działa bilans energetyczny. Podkreśla też, że nie należy mylić tego z licytacją na jak najmniej, bo to właśnie jego wcześniejsza strategia.

— Przede wszystkim jak chcesz schudnąć, no to musisz jeść. Nie możesz nie jeść. Tylko trzeba wiedzieć też, jak dobrać sobie to jedzenie.

Co zrobić po potknięciu i jak utrzymać efekty na dłużej?

Droga Pawła do utraty wagi nie była prosta, nawet po spotkaniu z dietetykiem. W lutym zdarzyły się dwa tygodnie rozluźnienia, a on zdecydował się przyznać do tego swojemu opiekunowi, mimo obawy przed jego reakcją. Okazało się, że szczera rozmowa pomogła wrócić na tory. Gość zwraca uwagę, że po okresie redukcji zaczyna się kolejny, równie ważny etap.

— Teraz uważam, że wchodzimy w bardzo mocny, równie ważny, niebezpieczny okres takiego utrzymania wagi.

Jak zmienia się podejście do jedzenia po przemianie?

Jedna z najciekawszych części rozmowy dotyczy sposobu, w jaki Paweł patrzy dziś na jedzenie. Nie przestał lubić dobrej kuchni: nadal pracuje w gastronomii, robi pizzę, jada burgery i kebaby wysokiej jakości, ale robi to świadomie. Wiele produktów przestało dla niego istnieć jako opcja zakupowa. Jedzenie przestało być głównym źródłem emocji, bo w jego życiu pojawiły się inne, w tym sport i praca.

— Mam takie wrażenie, że stałem się człowiekiem świadomym i dobrze się czuję, będąc takim mądrzejszym, odpowiedzialniejszym.

Jak się czuje człowiek po zrzuceniu 63 kilogramów?

Dla Pawła to „nowe życie”: więcej energii, lżejsze poranki, swoboda w wyborze ubrań i poczucie bezpieczeństwa o własne zdrowie. Opowiada, jak wcześniej godził się z myślą, że może nie dożyć pięćdziesiątki — i jak bardzo zmieniła się jego perspektywa. Mówi też o tym, że nie zna już tamtego człowieka. Dawniej budował wizerunek bardzo pozytywnego, wiecznie uśmiechniętego twórcy, choć jego poczucie własnej wartości było, jak sam przyznaje, bardzo niskie. Dziś ta „maska” spada, a on sam jest spokojniejszy i ma więcej energii, choć słyszy od niektórych, że woleli dawnego „wujaszka grubaska”.

— Teraz widzę człowieka takiego, jakim chciałem być przede wszystkim, czyli silnego, zdrowego. To jest bardzo ważne. Czuję się bezpiecznie.

Czy szczerość pomaga bardziej niż pocieszanie?

W rozmowie pojawia się także kontrowersyjny wątek dotyczący reakcji otoczenia. Paweł mówi, że dla niego łagodne zapewnienia „jest dobrze, nie przejmuj się” były mało pomocne, bo sam doskonale wiedział, że ma problem. Wolałby usłyszeć wprost, że otyłość to choroba i warto zadbać o zdrowie. To jego osobista perspektywa i warto pamiętać, że różne osoby potrzebują różnego rodzaju wsparcia: jedne mobilizuje bezpośredniość, inne ranią uwagi o wyglądzie, a najlepiej działa troska połączona z szacunkiem.

— Ja wiedziałem, że jestem chory, bardzo chory. Mi ciężko z tego wyjść. Wiem, że jestem grubasem. Wiem, że fatalnie wyglądam. Źle się czuję.

Dlaczego warto mieć przy sobie osobę, która poprowadzi?

Na pytanie o to, co jest najważniejsze, by osiągnąć cel, Paweł odpowiada: determinacja i wsparcie. Podkreśla, że chęć zmiany musi wypływać z własnej decyzji, nie z cudzych oczekiwań. Zaraz potem mówi o roli specjalisty, który jest obok, a nie tylko wręcza zalecenia.

Nie chodziło więc wyłącznie o jadłospis: przez pierwsze dwa miesiące on i dietetyk kontaktowali się codziennie, a specjalista pytał o samopoczucie, motywował i powtarzał, że wierzy w swojego podopiecznego. Dla człowieka, który przez lata mierzył się z własnymi słabościami w samotności, taka relacja dawała poczucie bezpieczeństwa i odpowiedzialności.

— Cały czas powtarzam — trzeba mieć tą osobę, która cię w tym poprowadzi, bo jak zostaniesz z tym sam, to ciężko moim zdaniem z tego wyjść.

Co powiedzieć sobie, jeśli chcesz schudnąć i zmienić swoje życie?

Na koniec rozmowy Alicja Sękowska pyta o radę dla tych, którzy chcieliby zmienić swoje życie, ale nie wierzą, że im się uda. Paweł odpowiada z perspektywy kogoś, kto sam przez lata uważał, że to niemożliwe. Zachęca, by nie czekać na idealny moment i by poszukać wsparcia, nawet jeśli oznacza to pewien wydatek. Jego przesłanie jest proste:

— Nie od jutra, bo codziennie będzie od jutra. Jutro jest codziennie.

Posłuchaj podcastu Well Be Stories

Historia Wujka Paolo pokazuje, że zmiana nawyków rzadko jest kwestią samej silnej woli. Dla niego kluczowe okazały się szczera rozmowa, regularne wsparcie specjalisty, cierpliwość oraz codzienne przypomnienie o tym, jak daleko zaszedł. To opowieść jednej osoby, więc nie zastępuje porady lekarza ani dietetyka, a jeśli w tej rozmowie rozpoznajesz własne zmagania, w tym jedzenie jako sposób na radzenie sobie z napięciem, warto porozmawiać ze specjalistą.

W pełnym nagraniu usłyszysz to, czego nie odda tekst: ton, emocje i poczucie humoru gościa. Posłuchaj całego odcinka podcastu Well Be Stories i sprawdź, jak wygląda droga od otyłości do lepszego zdrowia i samopoczucia w całej jej złożoności. A może to właśnie dziś jest ten dzień, w którym warto zadać sobie pytanie: od czego mogę zacząć?

O Well Be Stories

Masz ochotę na więcej inspirujących rozmów? Poznaj podcast Well Be Stories. Rozmawiamy o tym, jak dbać o ciało i umysł, pielęgnować relacje, radzić sobie z trudnymi emocjami i uczyć się sztuki odpuszczania. Znajdziesz tu tematy self-care, intuicyjnego podejścia do diety, sposobów na lęk i wypalenie oraz inspiracje do budowania zdrowych nawyków. Ten podcast jest dla każdego, kto szuka równowagi i chce żyć świadomie w zgodzie ze sobą.