Jak znaleźć miłość i randkować na żywo i online? Rozmowa z Joanną Godecką

Nigdy wcześniej nie mieliśmy tylu możliwości poznawania nowych osób. Aplikacje randkowe pozwalają nawiązać kontakt z kimś, kogo prawdopodobnie nigdy nie spotkalibyśmy na co dzień. W praktyce ten nieograniczony wybór ma jednak swoją cenę: łatwo wpaść w pułapkę porównywania, nieustannego oceniania i przekonania, że tuż za rogiem czeka ktoś jeszcze bardziej interesujący. Randkowanie zaczyna przypominać przeglądanie katalogu, a drugi człowiek — produkt, który można odłożyć na półkę i zastąpić kolejnym.

Czy aplikacje randkowe rzeczywiście pomagają znaleźć miłość? Jak rozpoznać partnera, z którym warto budować relację i nie traktować pierwszej randki jak rozmowy kwalifikacyjnej? Jak szukać bliskości, nie popadając w desperację ani nie wypalając się emocjonalnie? Jak radzić sobie z ghostingiem, jak odczytywać red flagi i dlaczego nie warto szukać ideału?

W najnowszym odcinku podcastu Well Be Stories Alicja Sękowska rozmawia z Joanną Godecką, psychoterapeutką, life coach i autorką książek psychologicznych, współautorką publikacji „Epoka singli. Jak zbudować związek w czasach scrollowania?”. Ekspertka dzieli się swoim spojrzeniem na współczesne randkowanie, opowiada o pułapkach aplikacji i podpowiada, jak szukać miłości, nie tracąc przy tym kontaktu ze sobą i własnymi potrzebami.

O czym jest ten odcinek podcastu Well Be Stories?

Rozmowa w Well Be Stories jest o tym, jak bardzo zmieniły się początki relacji. Joanna Godecka zestawia czasy, w których ktoś wymieniał spojrzenia z nieznajomym w autobusie, ze światem aplikacji, mediów społecznościowych i nieustannego porównywania.

Podcast rozpoczyna się od diagnozy: żyjemy w epoce nadprodukcji, także możliwości poznawania ludzi, a to zmienia sposób, w jaki myślimy o sobie i o potencjalnym partnerze. W kolejnych wątkach dowiesz się, dlaczego rzadziej zagadujemy się na żywo, jak wygląda randka, która przypomina przesłuchanie, co robi z nami ghosting i dlaczego zbieranie dopasowań bywa sposobem na uniknięcie ryzyka. Pojawia się też temat osób po rozwodzie i rodziców, dla których nowa relacja oznacza dodatkową odpowiedzialność. Joanna Godecka mówi też o tym, jak telefon w ręku wpływa na bliskość, a na zakończenie pojawiają się także rady dla osób, które szukają miłości.

Dlaczego w czasach nadmiaru tak trudno zadowolić się „wystarczająco dobrym” człowiekiem?

Co kobiety szukające miłości najczęściej mówią w gabinecie terapeuty? Joanna Godecka od razu zastrzega, że żadnej gotowej recepty nie ma — i porównuje świat z roku 2000, z lat 90. i ten dzisiejszy. Przypomina, że kiedyś relacje zaczynały się inaczej: od spojrzeń w metrze, nieśmiałego uśmiechu i dopiero kolejnych kroków. Dziś, gdy możliwości jest mnóstwo, trudno nam oprzeć się porównywaniu i szukaniu kogoś idealnego. Do tego dochodzą media społecznościowe, które są „wystawą” cudzego szczęścia.

— Teraz, w momencie, kiedy żyjemy w tej mnogości, nie możemy się oprzeć pokusie porównywania takiego przeświadczenia, że tych ludzi jest mnóstwo i może wybierzemy tego naj, naj, najlepszego dla nas. Czyli szukamy często takiej idealnej drugiej połówki. Nie zadowalamy się na przykład tym, że ktoś nam odpowiada w 70%.

Dlaczego tak rzadko zagadujemy się na żywo?

Czy ludzie w ogóle poznają się jeszcze poza aplikacjami, tak jak w przytoczonym przez gościnię przykładzie z autobusem? Zdaniem Joanny Godeckiej zdarza się to rzadziej, bo w wielu z nas jest lęk przed przekroczeniem czyjejś granicy. Przyznaje, że przydałoby się nam więcej śmiałości w kontaktach bezpośrednich. Zwraca też uwagę na drugą stronę tego zjawiska: kobiety same rzadko inicjują znajomość, bo wciąż obawiają się ośmieszenia, odrzucenia i tego, że zostaną uznane za zbyt śmiałe lub zdesperowane.

— Jest w nas pewien lęk i nawet obawiamy się podejść do takiej osoby. Szczególnie mężczyźni, bo boją się wręcz takiego zarzutu o naruszenie przestrzeni osobistej.

Czy aplikacje randkowe są problemem, czy tylko pokazują skalę rozczarowań?

Joanna Godecka zauważa, że ludzie poznają się dziś także w pracy, ale rozczarowanie aplikacjami wyraźnie narasta. Jednocześnie proponuje inne spojrzenie: dzięki aplikacjom poznajemy po prostu więcej osób, więc statystycznie więcej będzie też spotkań, które nie wypalą.

Alicja pyta, czy nadmiar opcji nie utrudnia wyboru, a gościni przywołuje badania, o których opowiadała współautorka jej książki „Jak zbudować związek w czasach scrollowania” — Sylwia Stodulska-Jurczyk. Wynika z nich, że kiedy dostajemy zbyt dużo ofert, rzadziej decydujemy się na zakup, bo boimy się błędu i odkładamy decyzję.

Do rozczarowań dokłada się nieeleganckie traktowanie: gościni opowiada o kobiecie, która przyszła na randkę starannie ubrana, a mężczyzna pojawił się z torbą ze sprzętem sportowym i dał do zrozumienia, że jeśli spotkanie mu się nie spodoba, po dziesięciu minutach wychodzi. Co ważne, trudności nie wynikają z tego, że ludzie są „beznadziejni”:

— Z drugiej strony, patrząc na aplikacje randkowe, może nie jest z nimi tak źle, ponieważ dzięki nim poznajemy o wiele więcej osób. I tutaj jakaś statystyka nam się pojawia, że jeżeli spotkamy, poznamy te 10 osób i z tego 9 jest, przepraszam za określenie, do bani. To nie dlatego, że ludzie są beznadziejni, tylko dlatego, że w takim normalnym, realnym życiu nie spotkalibyśmy tylu osób.”

Dlaczego randka zamienia się w przesłuchanie i jak tego uniknąć?

Joanna Godecka przyznaje, że wiele historii o nieudanych randkach zna z listów od użytkowników portalu, z którym współpracuje. Najczęściej wracają w nich spotkania, na których zamiast neutralnej rozmowy pojawia się lawina pytań o pracę, status i poprzednie związki.

Alicja dodaje, że wtedy można poczuć się jak produkt, który ktoś ocenia pod kątem tego, czy go kupić. Gościni tłumaczy, że takie pytania wymagają zaufania, a rozmowa wyłącznie o byłych partnerach bywa sygnałem, że ktoś jeszcze mentalnie tkwi w przeszłości. Opisuje też randki, na których ktoś zachowywał się jak macho wobec kelnera albo mówił tylko o sobie. Sedno ujmuje tak:

— To są takie randki, które wyglądają jak przesłuchanie, że ludzie nie potrafią skupić się na początku na jakichś neutralnych tematach. Od razu wkraczają w taką przestrzeń wypytywania, co robisz, gdzie pracujesz. Wtedy mamy wrażenie, że jesteśmy na rozmowie kwalifikacyjnej.

Jak być sobą na pierwszej randce, kiedy wszyscy szukają „red flags”?

Alicja zwraca uwagę, że dziś bardzo modne są czerwone flagi i że łatwo wpaść w pułapkę nadinterpretacji: ktoś mówi dużo o sobie ze stresu, ktoś zadaje pytania, bo jest ciekawy, a niekoniecznie manipuluje. Joanna Godecka zgadza się, że kluczowy jest luz, a ten bierze się z zaufania do siebie. Nie trzeba się „sprzedawać” ani uruchamiać wewnętrznego skanera, który szuka sygnałów ostrzegawczych. Podkreśla też, że brak flag nie oznacza jeszcze dobrej relacji, więc pierwsze spotkanie nie powinno być decydujące. Najpierw o zaufaniu do siebie:

— Ważne jest zaufanie do siebie. Czyli nie muszę się sprzedawać, podkreślać, jaka jestem mądra, piękna i jak to wszyscy mnie kochają. Czyli muszę mieć zaufanie, że taka, jaka jestem, jestem dostatecznie interesująca, atrakcyjna. Bez takiego podkręcania. Muszę mieć też zaufanie do siebie, że jestem w stanie tę osobę poznać, te informacje od tej osoby odczytać. I nie muszę tak się nastawiać obronnie, prawda?

Na czym — zdaniem ekspertki — warto skupić się podczas samego spotkania?

— Na randce powinniśmy się skupić na tym, żeby wyczuć, czy chcemy spotkać się jeszcze raz, ale nie dlatego, że ktoś tu pracuje, tyle zarabia, takie ma znajomości i tu i tu był. Tylko czy nam się dobrze rozmawiało? Czy ta rozmowa tak sobie płynęła? Czy mamy wspólny system wartości?

Jak ghosting wpływa na poczucie własnej wartości?

Alicja pyta o sytuację, w której rozmowa z osobą z aplikacji nagle się urywa. Joanna Godecka mówi, że takie doświadczenie jest przykre, bo kiedy zaczynamy ciepło myśleć o drugiej osobie, zakładamy, że ona myśli podobnie. Gdy ktoś znika, zaczynamy szukać winy w sobie: czy za bardzo się odsłoniłam, czy nie naciskałam za mocno. Dla gościni najważniejsze jest to, by na wczesnym etapie, kiedy opieramy się tylko na wiadomościach, nie wiązać z kimś zbyt dużych nadziei.

— No, to jest niefajne, nieprzyjemne, ponieważ w momencie, kiedy my się zaczynamy angażować, chociażby — ja nie mówię o zakochaniu się — tylko jakoś ciepło myślimy o tej drugiej osobie i zakładamy, że ona również myśli w ten sposób o nas, to jeżeli ona nagle znika, no to czujemy się potraktowani przedmiotowo. Czasami zadajemy sobie pytanie czy zrobiliśmy coś nie tak?

Dlaczego patrzymy na innych i myślimy, że tylko nam się nie udało?

Joanna Godecka wyjaśnia, że zmęczeni szukaniem często wchodzimy w nowe znajomości z desperacją: może tym razem się uda. Źródłem bywa przekonanie, że innym się powiodło, a nam nie, wzmacniane przez obrazki szczęśliwych par w mediach społecznościowych. Tymczasem, jak przypomina, każdy ma własny scenariusz życia i nie ma tu wyścigu do mety. Zna osoby, które związały się na stałe po trzydziestce, a nawet po czterdziestce.

— Takie myślenie bierze się z przekonania, że innym właśnie się udało, a mnie nie. Co jest ze mną nie tak, że inni są szczęśliwi, a ja nie? Może już nigdy nie spotkam kogoś i będę sam albo sama. I te myśli sprawiają, że my się trochę zachłannie rzucamy na tę nową możliwość, która może być absolutnie pomyłką, bo ktoś na razie tylko nam tak pomachał. Więc my też pomachajmy i nie nastawiajmy się na nie wiadomo co.

Alicja zauważa, że porównywanie się z innymi bywa też pułapką dla trwających związków: gdy sąsiadka wyjeżdża na wakacje kilka razy w roku, łatwo uznać, że nasze życie jest gorsze. Joanna Godecka odpowiada, że trzeba najpierw ustalić własny system wartości i rozpoznać, co naprawdę daje nam szczęście. Zna to z własnego życia: ma w domu trzy psy i cztery koty, więc jej wakacje wyglądają inaczej niż u innych.

— Warto się zastanowić, co jest dla nas w życiu najważniejsze, czyli ten system wartości sobie ustalić i nasze takie wewnętrzne potrzeby. Bo po pierwsze nie wszyscy muszą parę razy w roku wyjeżdżać, inni mogą inaczej funkcjonować, bez takiego poczucia, że ja mam gorzej.

Po co kolekcjonujemy dopasowania w aplikacjach randkowych?

Alicja pyta o nawyk zbierania matchy (dopasowań na portalach i w aplikacjach randkowych), który bywa codziennością użytkowników serwisów randkowych. Joanna Godecka odpowiada, że to trochę szukanie bez chęci znalezienia. Takie dopasowania mogą poprawiać samopoczucie i potwierdzać, że się podobamy, bo wybór jest pod ręką. Prowadząca dodaje, że wystarczyłoby przecież ruszyć palcem, a gościni pokazuje, że za tym zachowaniem często stoi coś głębszego niż próżność:

— Często stoi za tym pewna obawa, ponieważ wejście w relację to jest decyzja, wzięcie odpowiedzialności. A jeżeli mamy kompleksy, mamy jakieś schematy, które w nas utkwiły, jakieś lęki, no to będzie nam bardziej komfortowo, kiedy mamy ten wybór, ale nie ryzykujemy zaangażowania.

Do tego wątku Joanna Godecka wraca pod koniec rozmowy, odróżniając deklarowaną gotowość na związek od faktycznej. Radzi przyjrzeć się temu, jak reagujemy na kolejne etapy relacji i czy przypadkiem nie wystarcza nam krąg osób zainteresowanych nami, bez ryzyka robienia kroku dalej. Jeśli coś nie działa, czasem warto skorzystać z krótkoterminowej terapii, która pomaga zdefiniować, co dokładnie się zacięło.

Jak szukać nowej relacji po rozwodzie i z dziećmi?

Na pytanie o wyzwania osób po rozwodzie albo samodzielnie wychowujących dzieci Joanna Godecka odpowiada z perspektywy własnej pracy z klientami. Mówi o dodatkowym emocjonalnym obciążeniu: rodzice myślą nie tylko o sobie, ale też o tym, żeby nowa osoba nie zawiodła dzieci. Dochodzi do tego poczucie wyjścia z rytmu randkowania, jeśli ktoś przez lata był w związku, oraz presja wieku, choć gościni uważa, że czterdziestka to dziś nowa dwudziestka.

Dodatkowym wyzwaniem bywa poczucie, że po wielu latach związku trzeba uczyć się randkowania od nowa: osoby, które po 10–15 latach zostają singlami, często czują się niepewnie w świecie aplikacji. Gościni wspomina też o poczuciu bycia „singlem z odzysku”, choć sama przyznaje, że to niezbyt fortunne określenie. Najpierw opisuje dylemat rodziców:

— Tutaj pojawia nam się konsekwencja tego, że mamy dzieci, ponieważ matki myślą wtedy i ojcowie nie tylko o sobie, ale o tym, że ta nowa osoba, która się pojawi, nie może zawieść również dzieci. Pracuję z takimi osobami i wiem, że fakt poznania tego nowego mężczyzny, nowej kobiety z dziećmi wiąże się ze sporym takim emocjonalnym obciążeniem, bo nie chcemy doprowadzać do tej sytuacji, kiedy ta osoba znika, prawda? Z drugiej strony, jeżeli nie spotykamy się z dziećmi, to często partnerka, nowy partner mają nam za złe, że nie chcesz mnie poznać ze swoimi dziećmi, że ukrywasz swoje prywatne życie dotychczasowe. No to jest dylemat.

Jak świadomie korzystać z aplikacji randkowych, żeby się nie wypalić?

Przede wszystkim, radzi Joanna Godecka, nie traktować portalu jak sklepu z ofertami i nie przesuwać profili w lewo i w prawo, nie dając sobie czasu. Ważne jest też urealnienie oczekiwań, które nie oznacza rezygnacji z marzeń, a raczej to, by wiedzieć, kim jesteśmy i kogo szukamy. Gościni posługuje się obrazem zakupów: kto idzie do sklepu bez pomysłu, wraca z czymś przypadkowym albo z niczym. Nie chodzi o listę wymagań typu wzrost czy zawód, ale o to, jakiego człowieka potrzebujemy w życiu:

— Przede wszystkim nie traktować portali jak sklepu z ofertami, bo wtedy faktycznie możemy wejść w taki tryb. To nie ten, to nie ta, o nie, nie tak. Nie dajemy sobie czasu, tylko od razu tam w lewo, w prawo przesuwamy. Myślę, że powinniśmy też urealnić swoje oczekiwania. Czyli to nie chodzi o to, że rezygnuję z księcia z bajki i zadowalam się tym, co tak naprawdę mnie nie zadowala, bo to też nie byłoby dobre. Tylko naprawdę powinniśmy wiedzieć, kim jesteśmy i kogo szukamy.

Kiedy jest dobry moment na seks i dlaczego pośpiech może zaszkodzić budowaniu bliskości?

Joanna Godecka opisuje, jak według niej wygląda zdrowa dynamika: przyciąganie z obu stron, kolejne randki, w trakcie których nie rozglądamy się na boki i stopniowe budowanie wspólnego świata. W pewnym momencie zaczynamy traktować się jak tandem, a z czasem pojawia się decyzja, że to jest ten właściwy człowiek. Seks, jej zdaniem, nie powinien przyjść zbyt wcześnie i to nie dlatego, że ktoś może pomyśleć, że jesteśmy łatwi. Chodzi o to, co wtedy dzieje się z początkowym przyciąganiem. Gościni używa metafory, po którą często sięga w pracy:

— Ta atrakcyjność początkowa, jeżeli my ją natychmiast zaspokoimy poprzez pójście do łóżka, to ja to często używam jako porównanie. To tak, jakbyśmy zjedli deser i nie mieli już ochoty na obiad. A ten obiad to jest właśnie wkraczanie w ten wspólny świat. To są te przystawki, zupa, drugie danie, które polegają na tym, że my zaczynamy być sobie bliscy.

Skąd wiadomo, że „dreszczyk” to nie zwiastun miłości, tylko stary schemat?

Alicja pyta, kiedy warto zrobić przerwę od randkowania, jeśli poszukiwania nie przynoszą efektu. Joanna Godecka sugeruje, by zacząć od pytania o przyczynę: czasem nasze tempo bywa nieadekwatne do etapu znajomości, czasem druga osoba odbiera nas jako osądzających, a czasem w grę wchodzą utrwalone wzorce.

Gościni mówi też o lęku przed bliskością, który może przybierać różne formy, od unikania po nadmierną potrzebę akceptacji. Zachęca, by w razie wątpliwości skonsultować się z kimś, bo to, co nam przeszkadza, potrafimy sami nie dostrzegać. O mylącym poczuciu iskry mówi tak:

— Bo to, że my czujemy jakiś dreszczyk, to wcale nie znaczy, że spotkaliśmy super osobę. To może znaczyć, że uruchomiły się w nas pewne schematy i te schematy niedobre, ponieważ kobiety, które trafiają często na takich bad boyów, to trafiają i trafiają na nich nie dlatego, że innych facetów nie ma, bo wszyscy fajni to już sobie gdzieś poszli, tylko dlatego, że te osoby dają sygnał i wybierają takich mężczyzn, bo im się w nich coś podoba.

Walczyć o związek czy odpuścić?

Gdy rozmowa schodzi na związki, w których przestaje być tak, jak chcielibyśmy, Alicja pyta o pochopne wyrzucanie relacji do kosza. Joanna Godecka odpowiada, że nie powinniśmy walczyć o związek, bo walka oznacza konflikt z partnerem. Wyróżnia relację konfliktu i relację współpracy i pokazuje, że kiedy tej drugiej brakuje, jedna osoba nie jest w stanie uratować wszystkiego. Jednocześnie podkreśla wagę części wspólnej: każdy ma swoje życie, ale pomiędzy dwojgiem ludzi musi istnieć przestrzeń, w której naprawdę są razem.

— Ja stoję na stanowisku, że my nie powinniśmy walczyć o relacje, bo my nie powinniśmy walczyć z partnerem, partnerką albo sytuacją. Mamy dwa rodzaje, można powiedzieć, relacji. Mamy relację konfliktu, kiedy właśnie walczymy i mamy relację współpracy. I jeżeli te relacje współpracy z jakiegoś powodu nie ma, ponieważ na przykład ja jestem tylko tą osobą, która stara się coś naprawić, poprawić, a druga osoba nie widzi takiej potrzeby, to raczej trzeba sobie odpuścić, bo nie można kochać za dwoje, nie można brać na siebie odpowiedzialności za szczęście w związku pojedynczo.

Myślę, że związek jest czymś w rodzaju części wspólnej. Jeżeli mamy takie dwa życia, bo każdy musi mieć swoje życie, swoją pracę, swoich znajomych, swoje zainteresowania, nie możemy tak się skleić całkowicie, ale musimy mieć część wspólną. Bo jeżeli ta część wspólna jest taka chudziutka, że my się tam mijamy, tylko i na lodówce sobie tam takie karteczki przylepiamy, kup cukier tam, nie wiem, zatankuj samochód, to my zaczynamy bardziej zarządzać jakąś firmą pod tytułem wspólne życie niż być razem.

Co robi ze związkiem telefon w ręku i jak odzyskać uwagę partnera?

Alicja opowiada o parze, którą widziała w restauracji: oboje w telefonach, bez jednego słowa. Joanna Godecka mówi, że takie historie słyszy często, a mózg po prostu domaga się dopaminy ze scrollowania. Przyznaje, że i jej zdarza się to ograniczać, bo wie, jak czuje się osoba, która przegrywa z ekranem. Proponuje proste umowy, a prowadząca dodaje własny pomysł na domowy koszyczek na telefony.

— Mózg się domaga dopaminy i to staje się problemem w domach i rodzinach. Myślę, że można się umówić na odkładanie telefonów i nie dotykanie ich przez jakiś czas. Natomiast mój mąż mi czasami zarzucał „Znowu tam wzięłaś telefon do ręki?”. Tak. No ja się staram ograniczać. Natomiast rozumiem, że druga osoba w tym momencie czuje się nieważna, niewidzialna. Jeżeli ktoś ciągle siedzi przed ekranem.

Co poradzić osobom, które szukają miłości?

Na koniec Alicja prosi o radę dla widzów, którzy właśnie szukają miłości. Joanna Godecka mówi o ciekawości i otwartości zamiast perfekcjonizmu, o dbaniu o wizerunek jako wyrazie szacunku wobec drugiej osoby i o tym, by pytać, gdy czegoś nie rozumiemy, i nie milczeć o tym, co nam przeszkadza, tak aby zachęcać do rozmowy, a nie do konfliktu. Dodaje, że nie warto rezygnować z przyjaźni i pasji, bo to właśnie one dają nam siłę. Kluczowa jest dla niej równowaga między szczęściem partnera a własnym. Najważniejsze jest dla niej jednak podejście do pierwszego spotkania:

— Powiedziałabym, że tworzenie związku polega na tym, że staram się poznać drugą osobę i moim celem nie jest to, żeby ona się poczuła mną zachwycona. Ta pierwsza randka nie oznacza, że się muszę przygotować i być perfekcyjna, żeby tej drugiej osobie po prostu oko zbielało. Tylko idę z ciekawością, idę z otwartością.

Posłuchaj podcastu Well Be Stories

Rozmowa Alicji Sękowskiej z Joanną Godecką przypomina, że w świecie nadmiaru możliwości najwięcej zależy od tego, czy potrafimy zatrzymać się przy jednej osobie i przy samych sobie. Zamiast szukać ideału i sprawdzać go w kilka minut, warto iść na spotkanie z ciekawością i dać relacji czas. Gdy relacja już się zaczyna, warto pytać, mówić o tym, co nam przeszkadza, nie rezygnować z przyjaźni i pasji oraz dbać o równowagę między szczęściem partnera a własnym.

Artykuł sygnalizuje tylko niektóre wątki rozmowy — w pełnym odcinku usłyszysz m.in. historie z gabinetu, anegdoty gościni z jej własnego życia i spokojny ton rozmowy, którego nie da się oddać na papierze. Posłuchaj pełnego odcinka podcastu Well Be Stories i sprawdź, jak znaleźć miłość w czasach scrollowania w całej jego złożoności. A może to właśnie dziś dobry moment, by zapytać siebie, kogo naprawdę szukasz?

O Well Be Stories

Masz ochotę na więcej inspirujących rozmów? Poznaj podcast Well Be Stories. Rozmawiamy o tym, jak dbać o ciało i umysł, pielęgnować relacje, radzić sobie z trudnymi emocjami i uczyć się sztuki odpuszczania. Znajdziesz tu tematy self-care, intuicyjnego podejścia do diety, sposobów na lęk i wypalenie oraz inspiracje do budowania zdrowych nawyków. Ten podcast jest dla każdego, kto szuka równowagi i chce żyć świadomie w zgodzie ze sobą.