Czy samotna matka musi być kobietą zmęczoną, smutną i czekającą na ratunek? Skąd w nas przekonanie, że prawdziwe szczęście zaczyna się dopiero wtedy, gdy ktoś staje u naszego boku? I czy można po rozstaniu zbudować życie pełne i spokojne, w którym nie ma miejsca na poczucie porażki?
W najnowszym odcinku podcastu Well Be Stories gościnią Alicji Sękowskiej jest Olga Kwiecińska — mama czwórki dzieci i założycielka Cześć Ciało, autorka określenia „singielizm”. Olga od trzech lat samodzielnie wychowuje dzieci i otwarcie mówi o tym, że jest szczęśliwa w swoim życiu, a swoje doświadczenia opisuje także w mediach społecznościowych.
O czym jest podcast?
Rozmowa Alicji Sękowskiej z Olgą Kwiecińską zaczyna się od pytania o nazwę, którą Olga wymyśliła zaledwie kilka godzin przed nagraniem. Singielizm to w jej rozumieniu świadomy wybór życia bez partnera, także wtedy, gdy ma się dzieci — a nie stan, który trzeba przeczekać. Olga opowiada o tym, skąd wzięła się jej niezgoda na przekonanie, że druga połówka jest najważniejszą częścią życia i dlaczego tak bardzo zależy jej na tym, by mówić o tym głośno.
Gościni nie ukrywa, że rozpad związku był dla niej doświadczeniem ogromnie trudnym, że samodzielne rodzicielstwo to ciężka praca i że sama wielokrotnie pytała siebie, czy aby na pewno nie oszukuje się w swoim szczęściu. W tle przewijają się też wątki bardzo osobiste: studia podjęte po 25 latach, relacje z dorosłymi synami i dwiema młodszymi córkami oraz marzenie o samotnym wyjeździe.
Czym jest singielizm i dlaczego samodzielne wychowywanie dzieci nie musi być udręką?
Gdy mówimy „samotna matka”, w wyobraźni wielu osób od razu pojawia się obraz kobiety przytłoczonej obowiązkami i skazanej na współczucie. Olga Kwiecińska proponuje spojrzenie z innej strony i nazywa swoją sytuację singielizmem. Nie chodzi o modne hasło, lecz o próbę opisania doświadczenia, które wielu kobiet i mężczyzn zna z własnego życia. Olga zastrzega przy tym, że mówi o stanie, w którym samodzielne rodzicielstwo bywa wyborem, a nie wyłącznie przymusem.
— Singielizm to jest sytuacja, stan, kiedy samodzielnie wychowujesz dzieci i nie jest to udręką.
Skąd przekonanie, że druga połówka jest najważniejszą częścią życia?
Od dzieciństwa słyszymy, że szczęście wymaga pary: w bajkach, w filmach, w rodzinnych rozmowach przy stole. Olga zauważa, że to przekonanie dotyczy zarówno kobiet, jak i mężczyzn, a jego ślady widzi także w swoim najbliższym otoczeniu. Sama dorastała w domu, gdzie rodzina była wartością nadrzędną i właśnie dlatego jej sprzeciw wobec utartego schematu wymagał dojrzałości.
— Od zawsze jesteśmy tak wychowywani, wychowywani, mężczyźni też, że jednak ta druga połówka to jest najważniejsza część naszego życia. A ja mam na to niezgodę.
Olga podkreśla, że nie neguje wartości związków. Sprzeciwia się temu, by były one jedyną drogą do spełnienia.
Dlaczego „samotna matka” brzmi smutno, a „samotny ojciec” już nie?
W pewnym momencie rozmowy Alicja Sękowska szczerze przyznaje, jakie skojarzenia budzi w niej określenie „samotna matka”. Olga odpowiada pytaniem: a co czujemy, słysząc „samotny ojciec”? To porównanie pokazuje, jak głęboko tkwią w nas stereotypy dotyczące ról kobiet i mężczyzn.
— Jak słyszę samotna matka, to czuję takie smutne życie, takie obarczone ciężarem, jakbym miała na plecach wielki kamień; i ludzi wokół, którzy tak patrzą, że ojej, to trzeba pomóc, bo ona taka sama i taka biedna. To czuję, kiedy słyszę samotna matka.
Na czym polega wolność życia bez partnera?
Olga wielokrotnie podkreśla, że wolność jest dla niej jednym z najważniejszych powodów, dla których dobrze czuje się w obecnym życiu. Nie chodzi o ucieczkę od bliskości, lecz o możliwość samodzielnego decydowania o własnym rytmie dnia. Wspomina, że w związku trzeba nieustannie coś uzgadniać, dostosowywać się i konsultować, co jest naturalne i wartościowe, ale jednocześnie wymaga energii. Dziś, zmęczona nauką i obowiązkami, marzy o samotnym wyjeździe i kontemplacji życia w samotności.
— Będąc w relacji musisz tysiąc rzeczy uzgadniać. Nie będąc w relacji, nie musisz ich robić, jesteś sama sobie, chodzisz spać, o której chcesz i wstajesz, o której chcesz.
Randki, studia, podróże – czy to naprawdę kwestia wyboru?
Olga opowiada o tym, jak wygląda jej codzienność poza obowiązkami rodzicielskimi. Po 25 latach wróciła na studia, które kiedyś przerwała przed napisaniem pracy magisterskiej i gdy córki są u taty, spędza weekendy na zajęciach. Część osób w jej otoczeniu wątpi, że doprowadzi to do końca, ona sama zdaje się ich opinią niewiele przejmować. Przyznaje, że czasu na randki i aplikacje randkowe po prostu nie ma, a świadomie ich nie wybiera.
— Nie ma mnie w świecie randek, bo to jest mój wybór. W ogóle masz wybór partner a studia, podróżowanie, tysiące rzeczy.

Czy jestem normalna? Wątpliwości, które towarzyszą szczęśliwej kobiecie bez partnera
Jedną z najbardziej poruszających części rozmowy jest moment, w którym Olga przyznaje, że sama wielokrotnie pytała siebie, czy jej szczęście jest prawdziwe. Skoro psychologia, media społecznościowe i terapeuci mówią o dopełnieniu, może coś z nią jest nie tak? Czy nie oszukuje samej siebie? Czy nie kryje się za tym jakiś problem, trauma albo niezaspokojona potrzeba? Mimo tych wątpliwości coraz wyraźniej dostrzegała, że naprawdę dobrze czuje się w swoim obecnym życiu. Presja kulturowa jest silna, więc takie pytania wracały.
— Czy może mam jakieś braki? Czy może mnie bardzo skrzywdzili rodzice? Dlaczego tak jest? Czy może ci partnerzy? To może jest trauma po tych partnerach? No bardzo mam dużo takich myśli. Dlaczego jestem zadowolona?
Jak przetrwać rozpad związku, gdy patrzą na ciebie dzieci?
Olga nie owija w bawełnę: pierwszy okres po rozstaniu był dla niej najtrudniejszy w życiu. Wspomina, że to ona została wtedy zostawiona, choć podkreśla, że nie o to chodzi, kto odszedł pierwszy. Nagle zostajesz sama z dziećmi i musisz „to ogarnąć”. Odrzuca przy tym uproszczone hasła z internetu, ale przyznaje, że w jej przypadku rozpad był prawdziwy, a odbudowa zaczęła się od najmniejszych kroków. Siłę, by wstawać każdego dnia, dawały jej córki, które miały wtedy cztery i sześć lat.
— Masz dwójkę dzieci, które są na ciebie wpatrzone 24 godziny na dobę i jak bardzo się rozpada, jak bardzo ten świat się wali, to i tak musisz rano wstać, dać im śniadanie. Dzieci dają ci potworną też siłę, żeby przetrwać.
Ile trwa dochodzenie do siebie po rozstaniu i co wtedy pomaga?
Pytana o to, co pomagało jej w najtrudniejszym czasie, Olga wymienia przede wszystkim czas i terapię. Zaznacza, że prawdziwa terapia bywa udręką, ale szczerze ją poleca osobom, które przechodzą przez podobne doświadczenia. Według niej pierwszy rok, półtora roku były bardzo ciężkie, a potem nadszedł przełom. Opisuje, jak rozpad dotyka całego człowieka: poczucia bezpieczeństwa, ciała, planów na przyszłość. Podkreśla, że o tym także trzeba mówić, bo wiele kobiet oczekuje, że poradzi sobie szybciej.
— No i krok po kroku, dzień po dniu. W tym rozpadzie jednak jakieś milimetry zaczynasz się budować i potem jesteś w miejscu, gdzie sobie myślisz: Jezu, jestem szczęśliwa, jest w porządku. Przeszłam przez jakieś piekło, jestem w tym miejscu, jest okej.
Skąd bierze się prawdziwa pewność siebie?
Alicja zauważa, że Olga mówi o sobie z dużą dumą i pyta, czy takie szczęście w singielizmie jest możliwe bez lubienia samej siebie. Olga zgadza się, że bez tego się nie da, ale dodaje ważną uwagę: jej zdaniem pewność siebie rodzi się z doświadczenia, a nie z samego postanowienia. Wspomina, że dawniej mogła sprawiać wrażenie osoby pewnej, choć wcale taka nie była. Nie chciałaby wracać do swoich dwudziestu ani trzydziestu lat. Opisuje, na czym opiera dzisiejsze poczucie wartości:
— Pewność siebie moim zdaniem buduje doświadczenie, przez które przychodzisz, przechodzisz przez trud i ten trud powoduje, że potem sobie myślę ej, ja z tego wyszłam. Ej, poczekaj, ja tu jestem ja. To było trudne, ale ja tu jestem.
Czy samodzielne rodzicielstwo to ciężka praca? Olga mówi o tym wprost
Samodzielne wychowywanie dzieci bywa bardzo ciężkie. Olga się z tym zgadza i nie zamierza tego umniejszać. Mówi, że dzieci są najważniejsze w jej życiu, bo to ona jest za nie odpowiedzialna i że zajmuje się nimi praktycznie sama. Młodsze córki, Hania i Helena, spotykają się z tatą co dwa tygodnie, co Olga uważa za ważne dla ich rozwoju. Na co dzień to ona zajmuje się ich potrzebami, organizacją życia, edukacją i dobrostanem. Zaznacza też, że w jej życiu pojawia się pomoc tylko okazjonalnie.
— Ja zajmuję się wszystkim. A propos moich dzieci. Tak? Dobrostanem psychicznym, dobrostanem, żeby one dobrze się rozwijały, miały zajęcia, odrabiają lekcje, dobrze jadły. To jest wszystko jakby moje życie jest też tam nastawione. To jest 80% mojego życia.
Czy dzieci tracą, gdy mama nie ma partnera?
To pytanie, jak przewiduje Olga, może paść po publikacji tej rozmowy. Mówi o nim bez defensywy, wskazując, że jej dzieci widzą wokół siebie różne relacje: między innymi swojego tatę, który ma partnerkę, i bliskich dorosłych. Dziewczynki mają kobiecy świat, który tworzą razem z mamą, a obok niego świat męski: tatę, dziadka, braci, wuja, trenera pływania i dwóch przyjaciół Olgi. Olga opowiada też, że z córkami spędza czas na grach, czytaniu i wspólnych fryzurach. Dorośli synowie żyją swoim życiem, a ona szanuje ich niezależność.
— Wyobrażam sobie, że po tym podcaście może być: No tak, ale te dzieci nie widzą siebie w relacji, ale widzą swojego tatę w relacji, co jest ok, widzą naokoło ludzi, w relacji.
Czy singielizm oznacza rezygnację z miłości?
Olga zaskakuje prowadzącą stwierdzeniem, że bardzo wierzy w miłość. Singielizm nie jest więc dla niej zamknięciem się na uczucia, lecz zgodą na to, że miłość może przyjść albo nie. Wyjaśnia, że sama kiedyś, po latach przekonań o samotności, zakochała się i dała temu uczuciu szansę, więc nie wyklucza, że kiedyś się to powtórzy. Jednocześnie od trzech lat żyje bez partnera, mówi, że jest szczęśliwa, nie zazdrości parom i nie czuje potrzeby szukania partnera. Dla niej wolność polega również na tym, że przestaje kompulsywnie szukać, wierząc, że kolejny związek da jej szczęście. Mówi o tym spokojnie:
— Ja Cię zaskoczę. Ja bardzo wierzę w miłość. Wierzę w coś takiego, że po prostu ta miłość jest, ta osoba to przychodzi albo nie przychodzi w ogóle.
Gdzie włożyć energię: w związek czy w siebie?
Alicja pyta, czego boją się kobiety kończące jeden związek, a rozważające kolejny, zwłaszcza gdy nowy partner również ma dzieci. Olga odpowiada, że budowanie relacji wymaga wysiłku, tak samo jak budowanie własnego życia w pojedynkę. Ona woli włożyć tę pracę w siebie, w naukę, podróże i zawodowy rozwój. Nie przekonuje nikogo, że to jedyna słuszna droga, ale chce, by była to droga równie szanowana. Wskazuje, że doba ma 24 godziny i każda z nas wybiera, na co je przeznacza. Ujęła to tak:
— Jedna rzecz to jest trud, a druga to jest praca. I teraz tą pracę możesz włożyć w inne przestrzenie swojego życia.
Co Olga Kwiecińska chciałaby przekazać słuchaczom?
Olga zaznacza, że nie namawia nikogo do rezygnacji ze związków, lecz do otwartości i szacunku wobec różnych wyborów. Mówi o tysiącach, a może milionach kobiet i mężczyzn, którzy wybrali taką ścieżkę i nie powinni słyszeć, że jest z nimi coś nie tak. Wspomina o życzeniach, których chciałaby już nie słyszeć podczas rodzinnych spotkań: że może wreszcie ktoś się zdarzy. Apeluje o szacunek dla osób, które świadomie wybierają życie bez partnera. Dla niej to puenta całej rozmowy:
— Masz wybór. I chciałabym, żeby to było też uszanowane. I marzyłabym, żeby mój ojciec albo dziadkowie, albo osoby na święta nie mówili już w tym roku.
Posłuchaj podcastu Well Be Stories
Rozmowa Alicji Sękowskiej z Olgą Kwiecińską przypomina, że życie po rozstaniu może mieć wiele dróg, a żadna z nich nie jest porażką. Singielizm jest tu zaproszeniem do rozmowy o wyborze, wolności i szacunku, a nie hasłem przeciwko związkom. W pełnym nagraniu usłyszysz to, czego nie odda żaden tekst: ton głosu Olgi, jej humor, momenty wahania i szczerość, z jaką mówi o rozpadzie, dumie i codziennej pracy z dziećmi.
Posłuchaj podcastu Well Be Stories i sprawdź, jak wygląda singielizm w całej jego złożoności. A jeśli sama zadajesz sobie pytanie, czy można być szczęśliwą bez partnera, może ta rozmowa podpowie Ci, że odpowiedź nie musi pochodzić z zewnątrz?
O Well Be Stories
Masz ochotę na więcej inspirujących rozmów? Poznaj podcast Well Be Stories. Rozmawiamy o tym, jak dbać o ciało i umysł, pielęgnować relacje, radzić sobie z trudnymi emocjami i uczyć się sztuki odpuszczania. Znajdziesz tu tematy self-care, intuicyjnego podejścia do diety, sposobów na lęk i wypalenie oraz inspiracje do budowania zdrowych nawyków. Ten podcast jest dla każdego, kto szuka równowagi i chce żyć świadomie w zgodzie ze sobą.
Czytaj artykuły wellbestudio.pl:
- Jak zbudować zdrowy związek po rozwodzie. Rozmowa z Piotrem Mosakiem
- O życiu w rodzinie patchworkowej. Rozmowa z Martą Kądzielą
- O samotności kobiet w związku i poza nim. Rozmowa z Marią Rotkiel
- Rola ojca w życiu córki – jak relacja z tatą wpływa na rozwój i dorosłe życie
- Jak odejść od narcyza i przetrwać rozwód? Rozmowa z Magdaleną Bajsarowicz
- Kiedy i jak rozstać się z partnerem? Dr Agata Stola o emocjach i granicach
- 15 rzeczy, które zmieniają się w życiu kobiety po 40. roku życia. To prawda?
- Jak dbać o relację i ratować związek w kryzysie? Rozmowa z Natalią Tur
- Dlaczego tak trudno odejść z nieszczęśliwego związku? Rozmowa z Olgą Daligą o samotności i relacjach





![Olga Kwiecińska o życiu po rozstaniu i samodzielnym macierzyństwie [podcast]](https://wellbestudio.pl/wp-content/uploads/2026/11/samodzielne-macierzynstwo-768x512.jpg)

![Wujek Paolo (Paweł Nowakiewicz) o tym, jak schudł 63 kg i zmienił swoje życie [podcast]](https://wellbestudio.pl/wp-content/uploads/2026/11/wujek-paolo-schudlem-63-kg-768x512.jpg)
![Senność po jedzeniu i wzdęcia – poznaj szkodliwe nawyki [materiał video]](https://wellbestudio.pl/wp-content/uploads/2026/11/zmeczenie-i-sennosc-po-jedzeniu-768x512.jpg)




Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *